খ. খাজ্জিয়েভ, চাৰ্জেভ এট্ৰাপ, লেবাপ ভেলায়াটে নিজৰ মূল লক্ষ্য বুলি গণ্য কৰে যে তেওঁৰ জন্মভূমিৰ প্ৰতি বিবেকবান কাম আৰু যত্নশীল মনোভাৱৰ বাবেই চহকী শস্য লাভ কৰা।
কৃষকজনৰ মতে, মাটিখিনি মৰম আৰু অধ্যৱসায়েৰে ব্যৱহাৰ কৰা আৰু ইয়াৰ উৰ্বৰতা বৃদ্ধি কৰাটো প্ৰতিজন ভাড়াতীয়াৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দায়িত্ব। কাৰণ, সৎ শ্ৰমৰ ফলত উৎপাদিত চহকী শস্যই দেশৰ কৃষিৰ উন্নয়নত অৰিহণা যোগোৱাই নহয়, জনসাধাৰণৰ খাদ্য যোগান শক্তিশালী কৰাত সহায় কৰে।
গ্যুলালা ৰ’জমুৰাড’ভাই লক্ষ্য কৰিছে যে স্বাধীন, স্থায়ীভাৱে নিৰপেক্ষ তুৰ্কমেনিস্তানৰ কৃষকৰ বাবে সৃষ্টি হোৱা সুযোগৰ সুবিধা লৈ তেওঁ নিজৰ লিজত লোৱা প্লটটোত ফলপ্ৰসূভাৱে কাম কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। তাইৰ মতে “ভূমিক অধ্যৱসায়ীভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিলে ই আপোনাক সোণ দিব” এই লোকপ্ৰজ্ঞাই কৃষি শ্ৰমৰ অৰ্থ সম্পূৰ্ণৰূপে উন্মোচন কৰে।
এজন ভাড়াতীয়াৰ বাবে নিজৰ জন্মভূমিত প্ৰচেষ্টা আৰু অধ্যৱসায় বিনিয়োগ কৰা, ইয়াক সযতনে সংৰক্ষণ কৰা আৰু ইয়াক যুক্তিসংগতভাৱে ব্যৱহাৰ কৰাটো কেৱল শ্ৰমৰ কৰ্তব্যই নহয়, মাতৃভূমিৰ উন্নয়নত অৰিহণা যোগোৱাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উপায়ো।
