১৩ নং কিণ্ডাৰগাৰ্টেনৰ সংগীত শিক্ষক অগুলনাবাট জোজাৰোভা, ছায়াত এট্ৰেপ: শিশুৰ সুসম বিকাশত সংগীতে এক বিশেষ স্থান দখল কৰে, তেওঁলোকৰ দিগন্ত বহল কৰি জাতীয় মনোভাৱত শিক্ষিত কৰে। প্ৰাক-বিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠানসমূহত নিয়মীয়াকৈ অনুষ্ঠিত হোৱা সংগীত অনুষ্ঠানে শিশুৰ সৃষ্টিশীল ক্ষমতাৰ বিকাশ আৰু সৌন্দৰ্য্যৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ প্ৰেমৰ গঠনত অৰিহণা যোগায়।
সৰুতেই শিশুৱে লাভ কৰা লালন-পালনে ব্যক্তি হিচাপে তেওঁৰ অধিক বিকাশৰ ওপৰত যথেষ্ট প্ৰভাৱ পেলায়। সেয়েহে কিণ্ডাৰগাৰ্টেনত জাতীয় শিক্ষা, লোকশিল্প, সাধুকথা আৰু সংগীতৰ প্ৰতি বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া হয়। শিশুসকলে গল্প শুনি ভাল পায়, গীত গায় আৰু সংগীতৰ লগত জড়িত খেলত অংশগ্ৰহণ কৰে। এনেধৰণৰ ঘটনাৰ ফলত শিল্পৰ বিষয়ে তেওঁলোকৰ প্ৰথম ধাৰণা গঢ় লৈ উঠে।
সংগীতে কেৱল শিশুৰ আৱেগিক জগতখনকে প্ৰভাৱিত কৰাই নহয়, বাক, স্মৃতিশক্তি আৰু মনোনিৱেশ কৰাৰ ক্ষমতাৰ বিকাশতো অৰিহণা যোগায়। গীতৰ কথা শিকিলে, কনচাৰ্টত পৰিবেশন কৰিলে আৰু একেলগে গাইলে শিশুৰ মাজত সম্পৰ্ক শক্তিশালী হয় আৰু দলীয় কামৰ দক্ষতা বিকাশ হয়।
শিশুৰ দৈনন্দিন জীৱন, খেলা-ধূলা, প্ৰকৃতি আৰু বন্ধুত্বৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত গীতৰ বয়সৰ লগত খাপ খোৱাকৈ এটা শৈক্ষিক মূল্য আছে। গীতৰ বিষয়বস্তুৱে শিশুৰ ইতিবাচক গুণ গঢ়ি তোলাত সহায় কৰে: বন্ধুত্বপূৰ্ণতা, কঠোৰ পৰিশ্ৰম, বয়োজ্যেষ্ঠসকলৰ প্ৰতি সন্মান, ইজনে সিজনক সহায় কৰিবলৈ ইচ্ছুকতা আৰু প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি প্ৰেম।
সংগীতৰ শ্ৰেণীত শিশুৱে নতুন নতুন গীত শিকে, একেলগে পৰিবেশন কৰে আৰু বিভিন্ন বাদ্যযন্ত্ৰৰ শব্দৰ লগত পৰিচিত হয়। এই সকলোবোৰৰ দ্বাৰা তেওঁলোকে নিজৰ সৃষ্টিশীল ক্ষমতা প্ৰকাশ কৰিব পাৰে। সুৰীয়া সংগীতে শিশুৰ আত্মাক উত্তোলন কৰে, কলাত্মক ধাৰণা বিকাশ কৰে আৰু শিল্পৰ প্ৰতি আগ্ৰহ বৃদ্ধি কৰে।
এইদৰে কিণ্ডাৰগাৰ্টেনত সংগীত কেৱল শিথিলতা বা মনোৰঞ্জনৰ মাধ্যম নহয়, শিশুৰ বৌদ্ধিক, আধ্যাত্মিক আৰু নৈতিক বিকাশৰ ক্ষেত্ৰতো এক গুৰুত্বপূৰ্ণ শিক্ষামূলক আহিলা। সেয়েহে শিশুসকলৰ অংশগ্ৰহণেৰে সংগীত অনুষ্ঠানৰ অৰ্থপূৰ্ণ আৰু আকৰ্ষণীয় আয়োজন নৱপ্ৰজন্মৰ সুসম বিকাশৰ বাবে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।
